می خواستم بگم  اون روزا یه حس بهتر نسبت به اینتر نت داشتم حالا اون حس رو ندارم امروز  هم که صبح مدرسه بودم بعداز ظهر بعد از نماز خوابیدم  از خواب بیدار شدم یه حمام  کردم ولی هنوز به قول گفتنی منگ ام دیروز هم دفتر خاطراتم را دادم به معلم ریاضی مون تا برام یه چیزی یادگاری بنویسه اون هم توصیه  هایی پارلف به جوانان رو برام نوشت بین تمام معلمامون از معلم ریاضی بیشتر خوشم میاد ولی همه معلم ها قابل تقدیر هستند ولی من از معلم ریاضی بیشتر خوشم میاد  بچه ها هم میگن من برای لین از معلم ریاضی خوشم میاد چون شاگرد اولش هستم ولی این طور نیست چون اگه تعریف از خود نباشه تو کلاس  تو همه درسها اولم شاید به این خاطر ازش خوشم میاد که با خوشحالی به سوال  هام پاسخ میده  ولی بقییه معلما  مون دوست ندارندزیاد از شون سوال کنیم اول سال که تازه به این مدرسه امده بودم می دیدم بجز چند معلم انگشت  شمار بقییه دوست ندارن ازشون  سوال کنم یا کنجکاوی به خرج بدم  حالا هم که دارم تمرین تند خوانی انجام میدم. اولش که۱۹۲ کلمه در دقیقه می خواندم امیدوارم به۱۲۰۰ کلمه در دقیقه دست پیدا کنم حلا هم هر چه از دهانم میاد بیرون براتون می نویسم

                                     به قول خودم:خدا حا فظ همین حالا

تا شما ناراحت نشین نگین که نمی یاد. حالا هم که امدم یه چیزی داره می گه بی خیال برو ننویس ولی من برای خودم مینویسم.به فکر  باقیش نیستم الان هم برم یه نیم ساعت فوتبال بزنم دوباره می یام نظر یادتون نره اکه نه دیگه دیر تر می یام حالا که امدم  می نویسم به خاطر اینم۵۰ نظر که بچه ها دادن منو دوستشون دارم  خدا حافظ همین حالا

lets  forget  about  tomorow

baecase  tommoro never  coms

بیایید فردا را فراموش کنیم

بیایید فردا را فراموش کنیم

زیرا فردا هرگز نمی اید

تو نمیدانستی در تمام آن شبهایی که سر بر بالش گذاشته بودی و کهکشان بالای سر ما آواز میخواند من محو تماشای تو بودم!

مثل آن پروانه ای که اینجا پشت پنجره تنها نشسته است و پلک های غمگینش را بر شیشه میفشارد!

-------

طول کشید اینو نوشتم ببخشید دیگه تو رو خدا

راستی به همه وبلاگ نویسان عزیز می گم که هرکه موافقه اسلام است و می گه بهترین دین دنیاست   صادقانه حر فشو بزنه

درخت پیر تن من

دوباره سبز می شود

که زخم هر شکست من

حضور یک جوانه شد

امیدوارم تو سال جدید همه خوب تر از این سال که گذشت باشید

در روز عشق نامه اي به شهر عشق مي نويسم!
شهري که اقيانوس آرام من است.شهري که من گمشده ي گيسوي آنم
و در پيچ و تابهاي آن قرن هاي باقي مانده را سپري مي کنم.
 کاش باران مال من بود آن وقت آن را به تو تقديم مي کردم.
اي کاش باد مال من بود آن وقت ابرهاي گره خورده ي آسمان تنهايي ام
را ميزدودم و در دلم سجاده اي به وسعت آسمان پهن مي کردم و
ملائک را به نيايش وامي داشتم وبرايشان از تو حرف مي زدم.
به آنها مي گفتم که تو چقدر بزرگي و قلبي به پاکي غنچه ي گل سرخ
داري و روزي از جبر زمان روي مي گرداني و باز ميگردي.
به آنها مي گفتم که آيينه دار من تويي!
(ورودت را عاشقانه به ضميرم تبريک مي گفتم.)...
آسمان را نور باران مي کردم و زمين را خاک پايت!در تو گم مي شدم
تا شايد خويشتن را مي يافتم.
اقيانوس آرام من با ياد تو توفاني شد و امواج آن را همراه با
يک سبد گل ياس سفيد بسوي تو روانه کردم
تا ناظر دگرگوني شهرم باشي!افسوس ديگر شهرم رو به ويراني است...
اي کاش در آبادي آن مي کوشيديم!!!

امیدوارم مثل تابستون نظر بدین                اون موقع بیشتر نظر می دادید

                                        فعلا بای(خدا حافظ همین حال)