گفتم بگو :

سکوت کرد و هیچ نگفت و رفت

     و من هنوز گوش می کنم . .

برای چشمان عاشقت که روزی می نگریست به چشمان عاشقم !!

اما امروز دگر نه تو هستی نه نگاهت...و نه آن باغ و کوچه !

نمی دانم که گناه  چه کسی بود که اکنون  در نهان گاه خاطرت همچون شمعی خاموش می درخشم!!

و امروز من می شکنم...بی صدا در کنج اتاقی تاریک که تنهایی در آن بی انتها ست...

شاید دوباره  یادی از من در آسمان دلت بدرخشد و من منتظر آن روز هستم...

حتی اگر در این دنیای خاکی نباشم....

امشب واژه ها تصویری از تنهایی را در وجود خالی من حک می کنند...

و اکنون من در نهایت دل تنگی خود از درون فریاد می کشم

ای پیام آور رهایی                                   کی می رسد صبح ؟

خسته ام از شب های دراز بی کسی

                                            دل تنگم از گفتن واژه های بی روح

  و امشب هیچ چیز تنهاییم را پر نخواهد کرد                   آوای گریه امشب بر دلم سایه افکنده است

  ندای هق هق غصه های بی پایانم  فضای اتاقم را پر کرده اند...

  گویی دیوار های اتاقم امشب به مهمانی دلم آمده اند ...تا با آن ها از بی کسی سخن بگویم!

  و من باز می خوانم          و من باز می گویم              راز دلم را

                                   راز بی کسی در نهایت شب را

         امشب واژه ها سنگینند     بر زبانم نمی آیند     امشب دلم می خواهد با کسی سخن بگوید

         ای مردان سر خوش....

        امشب تنها همدم دل تنهایم عکس های توست... در عمق تاریکی تا سپیدم رویا  به آن می نگرم

         گویی هنوزم با لب های بسته با من سخن می گویی ...

                                                                سخنی شیدایی...

             و امشب هیچ کس به سراغم نیامد.......