زندگی در چشم من شبهای بی مهتاب را ماند
شعر من نیلوفر پژمرده در مرداب را ماند
ابر بی باران اندوهم
خار خشک سینه کوهم
سالها رفته است کز هر آرزو خالی است آغوشم
نغمه پرداز جمال و عشق بودم آه
حالیا خاموش خاموشم
یاد از خاطر فراموشم
روز چون گل میشکوفد بر فراز کوه
عصر پرپر می شود این نوشکفته در سکوت دشت
روزها این گونه پر پر گشت
چون پرستوهای بی آرام در پرواز
رهروان را چشم حسرت باز
اینک اینجا شعر و ساز و باده آماده است
من که جام هستیم از اشک لبریز است میپرستم
 در پناه باده باید رنج دوران را ز خاطر بر د
با فریب شعر باید زندگی را رنگ دیگر داد
در نوای ساز باید ناله های روح را گم کرد
ناله من میترواد از در و دیوار
آسمان اما سراپایش گوش و خاموش است
 همزبانی نیست تا گویم بزاری ای دریغ
دیگرم مستی نمی بخشد شراب
جام من خالی شدست از شعر ناب
ساز من فریاد های بی جواب
نرم نرم از راه دور
روز چون گل میشکوفد بر فراز کوه
روشنایی می رود در آمان بالا
ساغر ذرات هستی از شراب نور سرشار است اما من
همچنان در ظلمت شبهای بی مهتاب
همچنان پژمرده در پهنای این مرداب
همچنان لبریز ز اندوه می پرسم
جام اگر بشکست
ساز اگر بگسست
شعر اگر دیگر به دل ننشست

تو به من خنديدي ونمي دانستي من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديم باغبان از پي من تند دويد سيب را دست تو ديد غضب آلوده به من كرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك وتو رفتي و هنوز سالهاهست كه در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم ومن انديشه كنان غرق اين پندارم كه چرا خانه كوچك ما سيب نداشت

هرچه این ور اون ور زدم تا یه مطلب خوب براتون پیدا کنم نه تونستم حالا یه حس عجیب دارم سرم سنگین شده نمی دونم چی کار می کنم حس هیچ کاری رو ندارم حتی حس بازی فوتبال و شنا رو هم ندارم   وقتی یه دوست رو از دست بدی  انگار یه تریلی از روت رد شده همه جات درد می گیره مخصوصا سرت که حس می کنی داره می ترکه  دیگه نمی دونم چی بگم بگم دوستت دارم کسی نیست پاسخ بده دیگه به کی بگم دوستت دارم  هم رضا رفت البته من رفتم یه جای دیگه هم اون نامرد رفت رفت ودلمنو هم برد بی دل در این خرابه چه خواهم کرد این مصراع از خودم هست ...اگه این نوشته ها رو می خونی بدون تو که ترکم  کردی من هم حتی از شهرتون هم رفتم رفتم  جای دیگه ولی بدون قلب چون پیش تو جا مونده مواظبش باش تا قلبم از بین نره  دوستت دارم رضا و غیره...