من به دنبال تو می دوم تو حواست به من نیست من از پله ها پایین می ایم ولی تو اصلا حواست نیست شاید باشد ولی ...من پله ها رو پشت سر می گذارم و به تو می رسم به تو سلام می کنم تو هم مانند همه با من حرف می زنی تو هم سلام می کنی ولی سلامی سرد من حول می شم نمیدونم چی می گم فقط می دانم تو را دوست دارم نمی فهمم چه می گم به تو خیره می ممانم ولی تو خدا حافظی می کنی و میری من  می خوام با هات  صحبت کنم ولی تو میروی من نگاه می کنم به سمت تو  ولی تو  میروی من نگاه می کنم تا تو از در رد می شی دیگه نمی بینمت تو رفتی  من به در نگاه می کنم خیره مانده ام نا گهان یکی به پشتم می زند بر می گردم و نگاه می کنم ولی تو نیستی  او کس دیگری است که می خواهد بداند که کتا بخانه کجاست؟ من با دلی شکسته و بدون توجه به او می روم به او جوابی نمیدهم...در حال خود نیستم و نمی دانم به  کجا می روم... هنوز به خیابان ها می نگرم تا تو بیایی( ولی دیگر صبر فایدهای ندارد و من می روم به شهر دیگر برای همیشه)