یک رکعت خاطره در حالت سجود

امروز به سفارت پاکستان تو تهران زنگ زدم بهش گفتم که ویزا نیاز دارم که برم برای مصاحبه اسلام آباد بهم گفتند اینترنتی اقدام کن نمی دونم ایا بهم ویزا می دن یا نه .اول باید فردا به دانشگاه زنگ بزنم تا نامه پذیرش رو و I-20 رو اپدیت کنند ببینم می تونم برم یا نه. این روزها از استرس یک لجظه از قلب درد خلاص نمی شم.

دیروز هم نتایج آنالیزTEM از نمونه هام رو برای استاد راهنمای ارشد فرستادم اصلا جوابی بهم نداد به محم زنگ زدم تا برام یه سنتز بزاره که دوباره آنالیز رو بگیرم اگه استاد خوشش نیومد انالیز جدید داشته باشم براش بفرستم.

هرچی نگاه می کنم به این نتیجه می رسم که حق بوده بتونم دکترام رو ادامه بدم و گروه تحقیقاتی حودم رو داشته باشم. این استادهای خودم رو که می بینم گریه ام می گیره چون اگه اینا با این وضعیت حق شون بوده این جایگاه حق من حتما هست داشتن این فرصت تحصیلی .

از وقت ویزای ایرانم فقط 35 روز مونده و نمی دونم چه اتفاقی می افته با علی حرف زدم می گه خدا بزرگه فک نکن دیگه این ته دنیاست و نمی تونی دیگه به درس و تحقیق ادامه بدی چون خدا بزرگه . دیگه هیچی نمی فهمم 

این همه تلاش کردم و هر کاری ازم بر اومد انجام دادم حقم هست این که این فرصت رو داشته باشم از حال خودم گریه ام می گیره. چرا نباید بتونم نتیجه این همه تلاش رو ببینم . به خودم که فکر می کنم قلب دردم بیشتر می شه.